Er is niet heel veel veranderd sinds mijn vorige post voor wat betreft mijn tranen. Die zitten nog steeds heel erg aan de oppervlakte en komen op de meest ongemakkelijke momenten tevoorschijn.
Ik besefte laatst dat voor iemand zoals ik, die erg van rust, orde en regelmaat houdt en dat ook nodig heeft om te kunnen leven, het best bijzonder is dat ik nog functioneer. Want echt alles maar dan ook alles om mij heen is namelijk veranderd.
- Degene waar ik alles mee besprak, mijn klankbord, sparringpartner, beste vriend is er niet meer.
- Op mijn werk zijn er (grote) veranderingen gaande. Mijn werkzaamheden veranderen. In de loop van een paar maanden heb ik binnen mijn team allemaal andere collega’s gekregen.
- De buren die 38 jaar lang naast mij hebben gewoond zijn van de week verhuisd.
- Mijn zus (en beste vriendin) kampt met gezondheidsproblemen waar ik mij zorgen om maak. En ook haar man die al heel wat riskante operaties heeft ondergaan moet binnenkort weer onder het mes. Ook hier maak ik mij zorgen om. Straks is mijn zus net als ik weduwe…..
- Er gaan dingen stuk in/om het huis. Rob kon vaak wel zelf wat repareren en anders zochten we samen naar iemand die het kon oplossen.
Al mijn zekerheid en routine is weg, foetsie, verdwenen.
Een paar dagen geleden heb ik Rob zijn kleding opgeruimd. Niet alles, een paar overhemden heb ik gehouden. En ook een jogging- en spijkerbroek die ik zelf aan kan heb ik gehouden. Het geeft een wat schuldig gevoel. Alsof ik hem nog verder wegveeg uit mijn leven.
Ik probeer het contact met de buitenwereld te houden. Maar verdorie wat is dat moeilijk als ik vaak zo moe en uitgeput ben en de neiging om op te geven zo groot is. En het liefst wil weg kruipen in een hoekje en daar wachten tot alles weer normaal is……maar normaal komt nooit meer terug…….
😢
Terwijl ik het lees denk ik ‘en toch ben je er nog steeds’, ondanks alles wat er om je heen gebeurt. Ik weet niet wat het is om een partner kwijt te raken waar je zo mee vergroeid was, dus ik kan met niet voorstellen hoe dat moet zijn. Ik weet wel hoe dat was met mijn zus en dat was al niet te verkroppen en met haar leefde ik niet zo intensief samen.
Ik herken trouwens wel dat schuldgevoel. Ook als je voor het eerst weer echt lacht. Ik weet nog dat ik dacht ‘zit ik hier te lachen terwijl ik mijn zus kwijt ben, wat erg!’ En ik was ook boos op iedereen om me heen. De wereld draaide net zo door als ervoor en bij mij stond alles stil. Toch merkte ik véél later pas dat dat eigenlijk maar goed was, want als iedereen en alles was stilgezet met mij, dan was het denk ik nog moeilijker geweest om het leven verder te leven. Maar dat zal vast voor iedereen anders zijn.
Goed dat je hier je gevoelens deelt. Hopelijk helpt dat je ook een beetje om je gedachten wat op een rijtje te zetten.
❤️
Zoveel veranderingen tegelijk is voor ieder mens al moeilijk. Maar zeker voor iemand die het met veranderingen altijd al moeilijk heeft gehad lijkt het mij verschrikkelijk. Je hebt er, samen met Rob, voor dit leven gekozen. Omdat het jullie het beste past.
En nu is de grootste steunpilaar weggevallen. Een nieuwe evenwicht bereiken is niet makkelijk, kost tijd en energie. Dat moet je dan maar net hebben.
Ik weet dat jij het kunt, maar het zal dus tijd en energie kosten.
Sterkte Karin-Yvette, ook met de steun voor jouw zus en zwager!
❤️