De aflopen tijd bekroop mij vaak het gevoel dat ik de huisarts moest gaan inschakelen. Er wordt vaak gevraagd of ik wel hulp om mij heen heb. Of ik wel goede begeleiding krijg. Dit meestal als ik vertel dat ik veel angst heb en moe ben, vaak moet huilen en het leven voor mij niet meer hoeft. Maar ik heb de stap naar de huisarts (nog) niet gemaakt. Omdat ik er nog niet van overtuigd ben dat een professional mij dingen kan aanreiken die ik niet al weet. Ik bedacht mij dat ik eens op de website van thuisarts.nl moest kijken. Eens zien wat ze daar over rouw zeggen. Ik werk tenslotte ergens waar er altijd gezegd wordt eerst naar het voorliggend veld te kijken, dus kijken wat je zelf of je omgeving kan doen voordat je professionele hulp inschakelt/krijgt.
Op thuisarts.nl staat een heel stuk over rouw. Herkenbare dingen. De dingen die ik allemaal ervaar staan daar ook genoemd. Het zijn emoties die erbij horen. De tips die er staan zijn geen eyeopeners voor mij. Ik weet ze eigenlijk allemaal wel. Praten, naar buiten gaan, gezond eten, proberen te blijven werken etc. Ik kan eerlijk zeggen dat ik alles wel doe. Mijn omgeving en kinderen helpen mij hierbij. Het naar buiten gaan is nog wel een dingetje maar ook daar werk ik aan. Mijn rouwproces is dus nog heel normaal. En ondanks dat rouw niet te voorspellen is en bij iedereen anders, geloof ik wel dat ik er goed mee bezig ben. Ik merk dat er dingen veranderen in mij. Ik pak dingen op die ik mega spannend en eng vind maar ik doe het wel. Ik vraag hulp. Ik probeer contact te maken met de buitenwereld.
Wat ik nog steeds merk is dat mensen in mijn omgeving geïnteresseerd zijn in hoe het met mij is. Vrienden, collega’s, oud collega’s, zelfs zakelijke relaties. Dat helpt ook want dan praat ik er toch weer over en ondanks dat het dan tranen teweeg brengt is dat wel fijn.
Op mijn werk veranderen er dingen, ook voor mij, maar sinds kort heb ik eindelijk het gevoel dat ik daar niet meer heel bang voor hoef te zijn. Ik kreeg namelijk vaak het idee dat ik overbodig zou worden. Voelde onveilig. Afgelopen week, in een gesprek met mijn interim-teamleider kreeg ik te horen dat ze mij een enorme waardevolle medewerker voor de organisatie vindt en ze heel blij met mij is. Ik vond dat natuurlijk heel fijn om te horen en tegelijkertijd zei het stemmetje in mijn hoofd…..dat zeg je nu maar jij gaat over een paar weken weg en dan moet mijn nieuwe teamleider dat ook maar weer gaan vinden. Aan mijn zelfvertrouwen moet ik dus nog wat sleutelen ….😉
Een ander ding waar ik angst voor had was het krijgen van nieuwe buren. Er hadden 38 jaar lang dezelfde mensen naast mij gewoond en dat er nieuwe mensen kwamen was wel een dingetje. Zeker voor mij die dit soort veranderingen heel lastig vindt. Maar wat een opluchting, het zijn prettige leuke mensen in dezelfde leeftijd van mijn kinderen (30-ers) en heel erg attent. Wederzijds was er gelijk de behoefte, indien nodig, te praten over dingen die we van elkaar als niet prettig ervaren. Zo fijn!
Waar ik van de week ineens behoefte aan had was muziek. Lange tijd heb ik alleen maar stilte om mij heen willen hebben. Ik heb gelijk mijn spotify playlist opgezet en terwijl de muziek aanstond besefte ik…..dit is een positief iets….dit is een stapje. Ik haal ergens weer een soort van plezier uit. Mocht je geïnteresseerd zijn in mijn muzieksmaak, menigeen verbaasd zich wel eens over mijn smaak. Dit is Awesome Moms playlist en dit Awesome Moms 2. De naam is ontleend aan de titel die ik ooit kreeg van de Amerikaanse vriend van mijn zoon. 😊
Regelmatig kom ik op Instagram dingen tegen die betrekking hebben op rouw. Natuurlijk want ik ben in het algoritme van rouw terecht gekomen. 🙄 Soms raken ze mij wel en tegelijkertijd geeft het mij het gevoel dat er vele mensen zijn die door eenzelfde proces gaan en de gevoelens hetzelfde zijn. Onderaan deel ik een filmpje en een gedicht die mij raakte.
Al met al kan ik zeggen dat er een stapje is gezet. Dat ik helaas nog wel het gevoel heb er liever niet meer te willen zijn maar dat dat ook een soort van normaal gevoel schijnt te zijn. Ben ik toch normaler dan ik zelf altijd denk… 😜
Je komt er wel, op jouw tempo, in jouw tijd… 😘
Als mij één ding verder duidelijk is geworden dan is het wel dat we qua muzieksmaak totaal verschillen 😆
Tsja, ik heb blijkbaar een aparte smaak. Toegegeven, als je naar de teksten luistert zijn ze vaak ook wel fout… 😎
Hallo Karin-Yvette,
Ik vind het bijzonder dat jij zo goed je gevoelens kunt omschrijven. Ik ben er zelfs jaloers op. Ik denk dat dit je helpt in het verwerken van je verdriet, jouw rouw. Je doet het ook allemaal zelf. Ik heb het al eerder gezegd, misschien ben je wel sterker dan jij denkt. Het doet mij ook goed om te lezen dat je je weer iets beter voelt. Top!
Het helpt mij inderdaad om er over te schrijven en ik krijg er vaak nog een compliment over. Dat voelt dan ook weer goed.
Wat fijn om te horen dat je fijne mensen om je heen hebt. Elke keer als ik van en naar kantoor rij, moet ik altijd even aan jou en Rob denken.Ik heb er vertrouwen in dat je steeds een beetje sterker wordt. Geniet van de muziek en de kleine dingen op je pad. Het leven kan best mooi zijn. Knufff
Dank je wel Gitte ❤️
Dag Karin-Yvette,
Wat jij in deze post beschrijft lijkt heel veel op de term die ik onlangs tegenkwam: ‘postraumatische groei’. Het verdriet en verlies wordt niet minder, maar je wordt zelf sterker. Ik gun je dat laatste heel erg.
Ik hoop dat je gelijk krijgt Peter want sterk voel ik mij nu nog niet echt.
Mooi geschreven. Veel sterkte gewenst in je toekomst.
Zag het voorbijkomen op LinkedIn en las een paar van je blogs.
Dank je wel Wim voor je reactie en je compliment.
Mooie blog weer. Ik zie dat ik er een paar gemist heb, dus ik ga ff teruglezen. Filmpje wat je hier deelt had ik van de week ook bij je voorbij zien komen. Zó waar!
Oh enne… hoe lief ik je ook vind, volgens mij kunnen wij beter niet samen naar een concert gaan *grijns* 😛
Gelukkig heb ik geen enkele behoefte om naar een concert te gaan….. people 😜