Vandaag is het een half jaar geleden. Rob is overleden op woensdag 29 oktober. Een half jaar ben ik al alleen. Het is bijna niet te geloven. Ik werk, slaap, eet, verzorg de katten, doe plichtsgetrouw het huishouden, heb zo nu en dan sociale contacten. Allemaal zoals het hoort. Ik overleef.
Deze week heb ik voor het eerst vakantie genomen. Normaal, in een vakantie, werden we samen wakker en besloten dan wat we zouden gaan doen. Nu word ik wakker en voer ik een soort van strijd met mijzelf of ik überhaupt wel op zal staan. Maar ja, de katten willen eten en dus sta ik maar op. Ik geef mijzelf klusjes om te doen. Ik heb inmiddels 2 schone opgeruimde keukenkastjes. Ik heb het onkruid uit de voortuin verwijderd. En ik heb bedacht wat ik deze week wil eten. Ik heb nog een paar dagen te gaan. Wie weet heb ik aan het einde van mijn vakantie allemaal opgeruimde keukenkastjes.😜
Het verdriet komt nog steeds op ieder willekeurig moment naar boven. Gisteren liep ik van de supermarkt terug naar huis en ineens, midden op straat, was daar het volle besef dat ik daar alleen liep en dat er ook niemand thuis zat te wachten. Bam…..tranen over mijn wangen.
Verleden week had ik een grote schrik. De kat was ineens heel ziek. Het begon om 22.00 uur en het werd eigenlijk alleen maar slechter. Steeds die twijfel of ik de dierenarts zou bellen. Maar ja, dat wil je eigenlijk niet in de avond/nacht. De kat wilde dichtbij mij zijn. Hij ging tegen mij aanliggen in bed. We hebben het tot 09.00 uur gered en toen heb ik de dierenarts gebeld. We mochten op 10.00 uur langskomen. In mijn hoofd had ik al allerlei doemscenario’s voorbij laten komen. Het bleek uiteindelijk een grote grasspriet te zijn die vastzat in zijn keel. Die moest onder volledige narcose verwijderd worden. Ik denk dat je mij weg had kunnen bergen als de kat was overleden.
Ik word ook alweer een half jaar gedwongen om mijn geboortenaam te gebruiken. Die wordt ineens overal weer achter de naam van Rob geplakt. Ik was bij mijn huwelijk zo blij dat ik mijn geboortenaam min of meer kwijt was. Buiten dat ik het geen mooie geboortenaam vind, wil ik hem ook niet meer dragen omdat ik het niet fijn heb gehad in mijn ouderlijk huis. De naam van mijn vader wil ik eigenlijk niet meer hebben. Maar goed, ik zal het moeten slikken. Tegenwoordig mag je als ouders beslissen welke achternaam je kind krijgt. Het zou mogelijk moeten zijn dat je dat op oudere leeftijd ook nog mag veranderen. Of mij in ieder geval de keus laten alleen de achternaam van Rob te laten gebruiken.
Wat ik ook zo gek vind is dat ineens nu alles van mij is. Mijn katten, mijn huis, mijn tuin, mijn kinderen. Het voelt helemaal niet goed omdat zo te benoemen of te zeggen. Het is nog steeds ons huis, het zijn onze kinderen en onze katten. Dat blijf ik gewoon zeggen. Rob en ik hebben dit samen opgebouwd.
Zoals ik al eerder schreef, ik zit op Instagram in het rouw algoritme. Daar kwam ik deze song tegen. Die raakte mij. Wees gerust….in tegenstelling tot veel van mijn muziekkeuzes heeft deze geen dubieuze tekst en een zeer rustige beat 😉
Een half jaar.. dat zijn heel veel dagen, alleen. Als ik lees wat je geschreven hebt, voel ik de leegte. Zóveel dingen die je voor de eerste keer alleen moet doen. En dat je het tóch doet, vind ik echt dapper. Maar ik heb ook de indruk dat er naast de tranen toch ook weer wat kleine lichtpuntjes mogen zijn. Goed dat je die vakantie hebt genomen, en ik zie net dat er nog meer in het verschiet zit. Sterkte met alles Karin-Yvette. Ook al zien we elkaar niet zo vaak, je bent wel in mijn gedachten.
Karin-Yvette,
Ik vind dat je het goed doet. Verdriet kan en mag er altijd zijn. Bij de een duurt het een paar jaar bij de ander gaat het nooit echt over. Je leert er wel mee leven, hoe moeilijk het ook nu lijkt
Volgens mij kun je bij de gemeente aangeven hoe je aangesproken wil worden. Je kunt gewoon de naam van Rob blijven gebruiken.
Knuffels
Jan Koert
Een half jaar, wat gaat de tijd snel. Tja keukenkastjes poetsen en andere van die kleine klusjes geven je wat om handen en maken je hoofd even leeg. Dat hoop ik dan voor je. Je kan in ieder geval voldoening hebben van elke stap die je doet. Hou vol!! En ik hoop dat de kat ook weer de oude is. Samen genieten van het mooie weer? Knufff