De vraag: hoe gaat het met je? Is mij de laatste tijd heel veel gesteld. En hoewel het een vraag is die ik zelf ook zou stellen aan iemand die zijn of haar partner is verloren, weet ik nu dat het een hele moeilijke vraag is. Een vraag die eigenlijk niet te beantwoorden is. Mijn antwoord op die vraag is momenteel: het is k*t. En ik denk dat het heel lang dat antwoord zal blijven.
Mijn hele wereld staat op zijn kop. Ik moet leven met een amputatie. Ik ben een deel van mijzelf kwijt nu Rob er niet meer is. Al mijn toekomstverwachtingen zijn weg. We waren samen bezig met het vooruitzicht van het pensioen van Rob. Aan het wikken en wegen of ik dan ook al zou stoppen of nog even doorwerken. Nu zal ik zeker moeten doorwerken tot mijn pensioen.
Ik ben mijn maatje kwijt. Ik mis degene die aan een half woord of zelfs maar een blik voldoende had om te weten wat ik bedoelde. Ik mis onze eigen manier van communiceren. Zo hadden we voor mensen in onze omgeving, die we niet kenden maar wel regelmatig zagen, onze eigen namen bedacht. We hadden het over de vrouw van sjekkie. En sjekkie hadden we zo genoemd omdat hij altijd in zijn voortuin een sjekkie stond te roken. We hadden iemand ook schreeuwlelijk genoemd omdat ze altijd stond te schreeuwen tegen haar kinderen. Zo was daar ook de advocaat en de man van de advocaat. Zelfs voor de katten in de buurt verzonnen we onze eigen namen. En sommige namen kan ik niet eens noemen omdat die echt eigenlijk niet konden maar we gebruikten ze wel.
Er zijn momenten dat ik even vergeet dat Rob er niet meer is. Zo waren we al maanden benieuwd naar iets. Niets belangrijks maar we waren gewoon nieuwsgierig. En ineens vorige week had ik daarop het antwoord. Ik pakte onmiddellijk mijn telefoon en wilde het Rob appen……en toen was daar ineens het harde besef….dat kan niet meer…..
De weekenden waren vroeger iets om naar uit te kijken. We vonden het heerlijk om helemaal niets te hoeven. We keutelden dan samen in en om het huis of gingen iets buitenshuis doen. We waren zeker geen personen die hun weekenden vol planden. Sterker nog, we wilden eigenlijk nooit iets plannen in een weekend. Nu is een weekend lastig voor mij. Als ik zou willen dan zouden de kinderen langs komen en zou ik niet alleen hoeven zijn. Maar ik word ook niet gelukkig van de hele tijd mensen om mij heen. Het is nu meer dat als ik alleen ben dat ik besef dat Rob er niet meer is. Zolang ik afleiding heb gaat het maar het besef komt dan toch ineens binnen en dan is het huilen geblazen. Man, man, man ik heb van mijn leven nog niet zoveel gehuild als in de afgelopen weken.
Mijn leven staat met het overlijden van Rob compleet op zijn kop. Ik moet gaan uitvinden wie ik ben in mijn eentje. En gaan leren op eigen benen te staan. En dat valt helemaal niet mee!
Op Instagram kwam ik deze “toepasselijke quote van kristienschrijft tegen.
“Je verliest je geliefde niet één keer. Je verliest diegene steeds opnieuw, elke dag. Bij alles wat je doet, voel je dat diegene er niet meer is. Het zijn telkens kleine momenten waar je diegene graag bij je had gehad. Bij alles wat je doet, voel je het lege plekje dat nooit meer gevuld wordt”
Wat kun jij mooi verwoorden hoe je je voelt en begrijpelijk dat de vraag heel moeilijk te beantwoorden is, maar nodigt wel uit denk ik om te delen wat je wil delen op dat moment en de rest te bewaren. Het antwoord hierop kan ook nooit volledig zijn en is ook weer per moment verschillend. Heel mooi dat je dit doet!
Dank voor het compliment.😊 En zo waar dat per moment het antwoord verschillend kan zijn.
Hoi Karin,
Gecondoleerd met het overlijden van Rob. Ik wist niet dat hij zo snel achteruit was gegaan. Ik hoop dat je sneĺ weer een beetje de oude bent. Hoe is het met de jongens?
Veel sterkte allemaal. Ook namens José. 💋💋💋
Hoi Barbara, dank voor je reactie. Het is supersnel gegaan. De jongens hebben het er ook nog erg moeilijk mee. Groetjes terug aan José. 😘
Troost je, nog even en ze vragen het niet meer. Het leven gaat door, het is lastig om je tegen te komen en dat ze het weer denken te moeten vragen terwijl ze eigenlijk geen tijd hebben en door willen. Ik dacht, ik schrijf het je maar vast, kun je je er op voorbereiden 😉 . Ik kreeg al snel de vraag van een collega ‘zie je al licht aan het eind van de tunnel’? Ik geloof dat dat binnen een half jaar was. Heb haar gezegd dat ik die hele tunnel nog niet eens gevonden had. Ik snap ook wel dat het lastig is om iets te vragen of aandacht aan je te besteden, want het is nooit het juiste moment en mensen zijn ook bang om het verkeerde te vragen/zeggen.
Mooie tekst trouwens. Ik kan het ook niet makkelijker voor je maken, je zal hier helaas je eigen weg in moeten zien te vinden. En dat is allemaal goed. Er is geen tijdlimiet o.i.d., het is voor iedereen anders. Ik kan me bij lange na niet voorstellen hoe het voor je moet zijn als je zo met elkaar vergroeid bent, want ik ben gewend om alleen te zijn. En ook dat hoeft niet. Ik reageer hier gewoon en soms op andere kanalen en wie weet ben je dan een paar seconden afgeleid.
😁 bedankt voor deze eerlijke reactie, voor de afleiding en voor de grote glimlach op mijn gezicht. En jammer dat je het niet makkelijker kan maken voor mij. 😘