Het is nu 2 weken na Rob zijn overlijden. Ik ben heel wat huilbuien verder. Die komen op de meest onverwachte momenten. Mijn zoons zijn in deze periode vaak geweest. Ik ben ook weer aan het werk gegaan. Dat helpt zo enorm in het even er niet aan denken. De klap komt dan wel als het werk klaar is en ik ineens weer besef dat ik alleen ben.
Het slapen gaat redelijk. Ik ben namelijk zo verschrikkelijk moe van alles helemaal in mijn eentje doen, al die gedachten die door mijn hoofd gaan en al die emoties dat ik uitgeput in mijn bed val. Ook kook ik elke avond voor mijzelf. Dat is een hele prestatie vind ik zelf want Rob deed dat altijd. Dat heeft hij heel lang volgehouden, zelfs toen hij bijna niet meer op zijn benen kon staan en zelf al niet meer at.
Ik heb één keer heel hard staan huilen tijdens het maken van saté voor mijzelf. Ik moest minder kruiden gebruiken en ik kon niet bedenken hoe ik dat uit moest rekenen. Dan voel ik mij zo’n kneus maar ik heb al huilend mijn tablet gepakt en het aan AI gevraagd. Die gaf gelukkig uitsluitsel. Ik heb uiteindelijk lekker gegeten.
De katten weten ook niet wat ze overkomt. Alles wat ik normaal gesproken tegen Rob zou vertellen, vertel ik nu aan de katten. En ik kan je zeggen…Rob en ik bespraken echt héél veel met elkaar. We wisten alles van elkaars werk en van elkaars collega’s wisten we ook de aardig-, onaardig en eigenaardigheden. Ik ben nu echt een gek kattenvrouwtje geworden. Ook tijdens het tv kijken is het gek. Rob en ik keken vaak naar, zoals wij dat noemde, slow-tv. Zoals B&B vol liefde, Heel Holland Bakt, Onderweg naar Liefde, de Augurkenkoning, De Verhulstjes en ga zo maar door. Maar ook naar series zoals FBI en the Rookie. Voordat Rob dood ging hadden we het wel eens over of hij het volgende seizoen of zelfs het einde van een seizoen wel zou meemaken. Heel Holland Bakt en het Perfecte Plaatje had hij graag nog gezien maar dat mocht dus niet meer lukken. Nu kijk ik alleen. Heel gek en het voelt verdrietig.
Over een paar dagen ben ik jarig. Ik vier het nooit maar de kinderen komen dan wel altijd voor koffie en een tompouce van de bakker. Ik heb besloten dat ik dat toch nu weer wil doen. Zal best even verdrietig zijn maar we moeten er toch doorheen.
Zou ik ooit die enorme allesomvattende leegte in mijn lijf/ziel/hoofd kwijtraken? Want ik vind het bijna misdadig dat ik nu in mijn eentje door het leven moet. Ik ben nog nooit maar dan echt nog nooit alleen geweest…😢
Hallo Karin-Yvette,
Heb regelmatig aan je gedacht afgelopen weken. Goed om te zien dat je weer een blog hebt geschreven. Kan me voorstellen dat het helpt voor je om het van je af te schrijven. Wat een mooie band hadden jullie samen en wat moeilijk moet dat zijn om met die leegte om te gaan. Ben natuurlijk ook benieuwd wat Rob allemaal over zijn Geo collega’s heeft verteld, daar zou je misschien zelfs nog een boek over kunnen schrijven 🙂
Ik leef met je mee en wens je enorm veel sterkte
Liefs Mariël
Hallo Mariël, Rob dacht graag terug aan zijn tijd bij Geo. Ik denk dat het, achteraf gezien, zijn gelukkigste tijd was bij de UU.
Hallo Karin Yvette,
Knap dat jij je al weer zo hebt herpakt. Het zal zeker moeilijk zijn, het zal altijd een litteken blijven. Jullie zijn zo lang samen geweest, lief en leed gedeeld. Voor jezelf koken is ook goed. Als ik wel eens alleen thuis ben, kook ik eigenlijk nauwelijks voor mijzelf. Pak een simpele salade.
Ja, je verjaardag komt eraan. Ook al deden jullie er niet veel aan, het is toch weer een dag waarop herinneringen eerder binnenkomen.
Sterkte de komende tijd en dikke knuffel!
Dank Jan-Koert, knuffel terug. 😘
Ha Karin Yvette,
Wat schrijf jij toch mooi meid. Echt een talent van je en denk ik jouw zeer eigen manier om met dit immense verdriet om te gaan.
En fijn dat je alweer aan het werk bent. Je hebt ook lieve collega’s, dwz degenen die ik nog ken zijn prima mensen.
Sterkte hoor, ik blijf je blog volgen.
Xx
Evelien
Hoi Evelien, dank voor je compliment. Fijn dat je meeleest. ❤️
Hoi Karin-Yvetta,
Ik heb al dagen op je site gekeken of je weer iets geschreven had. Je zou ondertussen wel weer veel doorgemaakt hebben had ik me bedacht. En ja, gelukkig je schrijft weer. Blijf lekker van je af schrijven en klets de katten maar dol. En zorg maar dat ze slow-tv gaan waarderen. Maak iets gezelligs van je verjaardag. Rob is er niet meer, maar in je hart zal hij er altijd zijn. En de tranen, laat ze maar stromen dan heb je daarna weer plek in je hoofd. Wees trots op jezelf. En als je een keer echt wilt uitwaaien, stap dan maar een keertje bij me achterop de motor.
Liefs Gitte
Dank voor je lieve woorden Gitte ❤️
Hi Karin-Yvette,
Wat een mooie blog weer en knap zo snel alweer. Ook knap dat je zelf kookt! En moedig besluit om toch je verjaardag te vieren. Sterkte!!
Dank je voor je complimenten Titia ❤️
Beste Karin-Yvette,
Ik wil je graag even laten weten dat ik aan je denk. Gun jezelf de tijd en de rust die je nu zo nodig hebt. De leegte die je misschien voelt, zal zich op een dag vanzelf vullen — met nieuwe ervaringen, ontmoetingen en herinneringen die stap voor stap weer wat kleur brengen in je dagen.
De katten zullen de komende tijd waarschijnlijk je beste gezelschap zijn. Ze voelen haarfijn aan wat je nodig hebt, en luisteren zonder oordeel. Vertel ze gerust je verhalen; ze ontvangen ze met liefde.
Ik vind het echt bewonderenswaardig dat je nu al bezig bent met het schrijven van de volgende pagina in je leven. Dat vraagt moed en doorzettingsvermogen, en jij doet dat met dezelfde kracht en passie die je altijd hebt gehad. Leven als weduwe — het blijft een zwaar hoofdstuk, maar ik weet zeker dat jij het op jouw manier zult invullen, met liefde en waardigheid.
Wat Rob over mij heeft verteld, zal wel kloppen 😉
Ik leef met je mee en wens je veel sterkte, rust en vertrouwen toe. De tijd zal antwoorden brengen op vragen die nu misschien nog openstaan.
Dank voor je complimenten Roberto. 😘
Dag Karin Yvette,
Wat schrijf je dit goed. Hoop dat Rob een goede recensie over me heeft afgegeven:-)
Allesomvattende leegte is de rouw. Dat kan best een tijdje aanhouden gezien de tijd die je samen met Rob hebt doorgebracht. Maar eens zal het slijten en wordt die leegte weer gevuld.
Veel sterkte de komende tijd.
Dank je wel Frank voor je reactie. En over wat Rob wel of niet over je heeft gezegd ga ik niet uit de school klappen 😉