De laatste dagen en het einde

Vrijdag 17 oktober:
Aflopen woensdag schreef ik dat Rob langzaam steeds een stukje achteruit gaat. Sinds die dag is het heel hard gegaan. Zo hard dat hij vandaag zijn euthanasie verzoek bij de huisarts heeft gedaan. Uiteraard was er in de afgelopen maanden al meer over gesproken met de huisarts en daardoor kon zij, na nog een uitgebreid gesprek, ervan overtuigd zijn dat Rob het echt wilde. Het proces is toen ook door haar in gang gezet.
Vandaag was ook de dag dat de thuiszorg kwam kennismaken. We hebben gelijk om een hoog/laag bed gevraagd want Rob heeft heel veel moeite om de trap op te komen. Overige hulp willen wij nog niet. Rob heeft aan mijn hulp genoeg.

Zaterdag en zondag 18 en 19 oktober:
Het is een weekend van nog meer loslaten voor Rob. Steeds meer dingen die hij niet meer kan. Ook het eten is erg moeilijk. Door de medicijnen heeft hij een erg droge mond en dat maakt het eten onsmakelijk en lastig.

Maandag 20 oktober:
Het bed wordt geleverd. Rob gaat erin liggen en komt er alleen nog uit om naar het toilet te gaan. Zijn lichaam takelt steeds verder af. Hij slaapt veel. Komende nacht zal de eerste nacht zijn dat we apart slapen. En dat zal dan voor altijd zo blijven.

Vrijdag 24 oktober:
De Scen-arts komt langs. Zij moet volgens protocol het medische dossier doornemen en een gesprek met Rob hebben over zijn euthanasie wens. Zij toetst dus of onze huisarts de goede beslissing heeft genomen. Eigenlijk zei ze gelijk al dat de wens van Rob door haar niet tegengehouden zou worden. Het was zo duidelijk als wat. De kwaliteit van leven is er voor Rob op geen enkele manier meer en uit het medische dossier blijkt overduidelijk wat er aan de hand is en dat er absoluut geen kans op herstel is. Het kan alleen maar nog slechter gaan.

Rob eet inmiddels nauwelijks meer en drinkt alleen nog. En waterijsjes zijn op dit moment een aangename afwisseling want die geven de droge mond even wat verlichting. Hij is inmiddels vel over been. Zijn benen zijn als luciferhoutjes. Maar zijn geest is onverminderd helder. Tijdens de momenten dat hij wakker is merk je dat meteen.

Zaterdag 25 oktober:
Rob en ik hebben allebei een slechte nacht gehad. Gelukkig komen onze zoons met partners om bij ons te zijn en te helpen waar nodig. Ik ben vandaag mega moe en dat resulteert in een hevige huilbuien. Waarom overkomt ons dit? Waar hebben wij dit aan verdient? Waar heeft Rob dit aan verdient? Ik blijf de hele ochtend een emotioneel wrak en zodra er een zoon binnen is geef ik aan dat ik naar bed ga. Ik kan even niet meer. Uiteraard is dat geen probleem. Ik slaap een paar uur en dat helpt enorm. Ik kan weer verder. ’s Avonds gaan we ook weer vroeg naar bed.

P.s. zoon heeft 2 kroketten meegebracht voor Rob. Rob had eerder aangegeven dat hij nog wel een kroketje van de patatzaak wilde. Twee warme Van Dobben kroketten zijn door Rob langzaam maar zeker verorberd. Hoogst waarschijnlijk het laatste vaste voedsel dat hij ooit nog eet.

Zondag 26 oktober
Wintertijd is ingegaan. Ik moet nu zelf alle klokken in huis verzetten 🙁 Vandaag zijn Rob en ik samen. Ik doe de huishoudelijk dingetjes en Rob slaapt. Tussendoor drinken we samen nog koffie en kletsen nog wat. Voor Rob decafé, de eerste koffie sinds een dikke week. Lunchen doen we ook samen. Ik kook een eitje. Rob wil het op een beschuit met een plakje wijncervelaat. Hij eet het op. De kroketjes waren dus niet het laatste vaste voedsel. Kort daarna ligt hij weer te slapen.

Maandag 27 oktober
De huisarts komt langs om nog een gesprek te voeren en om een datum af te spreken voor de euthanasie. Als ze aan Rob vraagt wat hij zelf wil, vraagt hij hoe snel het kan. Het liefste had hij meteen gegaan. Dat geeft aan hoe erg hij het heeft. Elke minuut is eigenlijk te veel. Omdat de huisarts uiteraard ook wat dingen moet regelen, zoals medicijnen voor de euthanasie en zorgen dat haar praktijk door kan gaan als ze hier is, komen we uit op woensdag 29 oktober.

Dinsdag 28 oktober
Rob en ik drinken samen een kopje thee en ergeren ons mateloos aan de lui van de gemeente die met 3 man sterk met bladblazers op standje gehoorschade een dik half uur bezig zijn vlak bij ons huis de natte bladeren bij elkaar te krijgen. Hebben die lui wel door dat de huizen een klankkast vormen en daardoor het geluid nog erger wordt? 😠 Zelfs als je niet ziek bent is het gekmakend. Dit is de laatste keer dat we samen als vanouds ons lekker even ergeren en mopperen. Iets waar we best goed in zijn/waren. 😉

Op verzoek van Rob fris ik hem wat op met water en zeep. En na zijn pijnmedicatie te hebben genomen valt hij weer in slaap. Ik kruip nog even achter mijn werklaptop en werk nog wat.

In de middag komt de huisarts nog een keer langs om de dag van morgen nog een keer door te nemen. Later op de dag krijg ik reactie van de uitvaartverzorger op mijn mail dat de euthanasie morgen plaats gaat vinden. Ze heeft pro actief gewerkt en geeft ons al een mogelijke datum voor het begraven. We stemmen hier mee in en nu weet Rob ook nog op welke dag en tijdstip hij begraven gaat worden. Hoe uniek en bizar is dat.

Woensdag 29 oktober
De dag die je wist dat zou komen is aangebroken. Tijdens de laatste opfris sessie die ik Rob geef zegt hij dat hij er echt aan toe is. Zijn lichaam is totaal gesloopt en op. Eigenlijk is deze laatste week al te veel geweest. Hij had al willen uitstappen voordat het zo slecht ging maar helaas heeft de ziekte hem toch nog overvallen en is de aftakeling enorm hard gegaan.

Er komt rond 10.00 uur iemand om het infuus alvast aan te leggen. Deze ochtend zijn we uiteraard weer met zonen en hun partners. De laatste dingen worden nog gezegd maar dan begint het wachten. Dit is wel een raar soort wachten. We vinden dat we allemaal meedoen aan een heel slecht toneelstuk. En dan is daar de huisarts zoals afgesproken om 13.30 uur. Na nog een laatste afscheid gaat het beginnen. Na een korte aarzeling van de huisarts of ze wel kan beginnen zegt Rob…nou kom op met die spuit…. ik ben op, ik kan niet meer. Terwijl ik zijn hand vasthou en hem blijf aankijken worden de middelen ingespoten. Om 13.45 uur is Rob overleden.

Tot slot
We zijn het er unaniem over eens dat dit zo goed is. Dat we het allemaal goed hebben gedaan en dat Rob op een goede manier is heengegaan. We begeleiden hem volgende week nog naar zijn uitgekozen plek op de natuurbegraafplaats.

Na 45 jaar met hem samen, waarvan 39 jaar getrouwd moet ik gedwongen alleen verder. Ook daarover zal ik regelmatig schrijven. Want met schrijven kan ik de dingen op een rij zetten en verwerken.