Mijn vorige blog was op 3 oktober. Ik heb het gevoel dat ik alweer weken verder ben maar het is pas anderhalve week geleden. Het gaat ieder dag eigenlijk een heel klein beetje slechter. Rob heeft nog de volle bak pijnstillers nodig. De bestraling heeft tot nu toe nog geen effect. En er komen steeds meer vervelende ongemakken/kwalen bij of ze worden erger.
Ondertussen zijn we wel verder in onze voorbereidingen. We hebben op de natuurbegraafplaats een plek uitgezocht voor zowel Rob als voor mijzelf. Dat was een aparte ervaring om door een stukje bos te lopen waar al veel mensen liggen begraven. Een medewerker van de begraafplaats loopt dan mee met een stok met satellietverbinding om te bepalen of de door ons aangewezen plek nog vrij is. Sommige graven hebben een ornament erop staan met naam en datums. Er zijn twee soorten ornamenten toegestaan omdat die het beste passen in de opzet van de begraafplaats. Toen we 2 plekken naast elkaar gevonden hadden moesten we ineens bepalen of we met onze voeten richting het pad begraven wilde worden of andersom. Dat is een vraag die je maar 1x in je leven krijgt. Op het moment dat we daar waren werd er een graf gegraven. Deze wordt geheel met een schep en mankracht uitgegraven. Grote bewondering voor degene die deze klus moet klaren in een bos.
Afgelopen weekend heb ik een rouwkaart ontworpen en gemaakt. In mijn werk maak ik zeer regelmatig flyers, kaarten etc. en ik kan dat best goed dus ik wilde de rouwkaart ook zelf maken. Man en zoons waren zeer tevreden over het resultaat. Het is een kaart in tekst en beeld die helemaal de uitstraling heeft van hoe wij zijn.
Gisteren hebben we een voorgesprek gehad met een uitvaartverzorger van Dela. Zij heeft ons precies uitgelegd hoe de begrafenis in zijn werk gaat en we hebben aangegeven wat we wilde en keuzes gemaakt. Bij dit gesprek waren ook onze zoons aanwezig. Ook in dit gesprek kwamen er vragen waarover je nooit eerder hebt nagedacht. Wil je de kist zelf dragen naar het graf op zijn er dragers nodig? Wil je de kist zelf in het graf laten zakken? Wil je de kist zelf sluiten? En dan heb je het vraagstuk van de kleding nog. Er zijn strenge regels voor de natuurbegraafplaats. De kleding moet van natuurlijke materialen zijn (100% katoen, linnen, wol) en mag geen knopen of ritsluitingen hebben. Dit soort kleding hebben wij niet standaard in de kast hangen. Dus juist dit aspect bezorgd mij dan nu kopzorgen. Idioot ik weet het maar ik kan dan van zoiets best wakker liggen. Nu deed ik dat toch al dus eigenlijk is het weer iets erbij om ’s nachts over te piekeren.
Inmiddels hebben we ook kennisgemaakt met “onze” oncologie-verpleegkundige van Santé. Die heeft uitgelegd wat hij voor ons kan betekenen. Het voelt fijn dat er iemand naast de huisarts is die we kunnen bellen en onze problemen kunnen voorleggen en dingen voor ons kan regelen. Want de tijd dat we het met zijn tweeën wel konden redden is toch (min of meer) wel voorbij….😢
Beste Rob, Karin en kinderen,
Ik voel ontzettend veel respect voor hoe jullie gezamenlijk de voorbereidingen doen voor het onvermijdelijke…
Ik kan er alleen maar stil van worden.
Veel sterkte gewenst.
Ron Mast, collega van Rob
Kippenvel over mijn hele lijf bij het lezen van jullie verhalen in alle openheid.
Ik heb geen woorden voor wat jullie nu moeten voelen, alleen dat ik meeleef en aan jullie denk ❤️
Wat ontzettend prut voor Rob dat de pijnstillers volle bak nodig zijn 🙁 . En wat een machteloos gevoel moet jij hebben, omdat je er zo weinig aan kunt veranderen.
Ondanks alles klinkt de natuurbegraafplaats zoveel beter dan een doorsnee begraafplaats. En dan weer iets extra’s om over na te denken welke kant je op wilt liggen. Heb je dan nog ruimte in je hoofd om daar een antwoord op te kunnen geven? Is een retorische vraag, ik vroeg het me gewoon af als ik die vraag zou krijgen.
Dankjewel dat je ons meeneemt in deze bizarre tijd.
Ondanks dat het een retorische vraag was Nelleke ga ik het toch beantwoorden. Het zijn vragen waarvan je niet wist dat ze bestonden en die ondanks de zwaarte van het moment dan toch voor een lachkriebel zorgen. En jij als geen ander zal vast in staat zijn om dat te kunnen begrijpen. 😉
Ja, dat snap ik helemaal 🤭🙂
Beste Karin-Yvette, Rob en kinderen,
Wat een intensieve en emotionele periode maken jullie momenteel door. Tegelijkertijd is het bijzonder dat jullie dit samen met Rob nog zo bewust kunnen beleven.
Zoals bij velen, schieten ook bij mij de woorden tekort om uitdrukking te geven aan wat jullie doormaken — zeker op een manier die recht doet aan de situatie. Toch wil ik jullie bedanken dat jullie ons blijven meenemen in dit proces. Het betekent veel dat we, op afstand, mogen meedelen in de momenten die voor jullie waardevol zijn.
Het klinkt misschien wat onhandig, maar ik bedoel het oprecht en met respect.
Heel veel sterkte de komende weken.
Koester de mooie momenten samen.
Beste Roberto, wij vinden het fijn dat je ons ondersteuning geeft met je woorden en meeleeft. Het helpt ons om het met jullie te delen. ❤️
Pfff, het blijft heftig om te lezen. Voor jullie moet het dan helemaal een emotionele achtbaan zijn. Confronterend. Ik vind het heel knap en bijzonder hoe jullie deze stappen zetten. Dankbaar dat ik het mag volgen.
Ik hoop dat jullie als gezin nog wat tijd is gegund.
Jan Koert, ik ben dankbaar dat je meeleeft en voor je woorden. ❤️
Beste Rob en Karin,
Het klinkt in deze misschien vreemd maar wat fijn dat ik nog iets kan schrijven voor jullie.
Als collega ken ik Rob als een gedreven man, recht door zee en beloofd is beloofd.
Een hele fijne collega! Fijn dat ik kan zeggen: jazeker ik ken Rob Iseger!
Ik wens jullie beide en natuurlijk ook jullie zonen, voor de komende tijd heel veel sterkte toe! ( woorden schieten hier altijd te kort)
Wat een mooie vlogs trouwens!
Groet
Paul Vrijbergen
Oud collega Geowetenschappen
Beste Paul, dank voor je woorden en je reactie. Rob leest het nog allemaal en vind het heel fijn te lezen dat zovelen hem toch wel gewaardeerd hebben. En dank ook voor het compliment over mijn schrijven 😊
Lieve Rob en Karin,
Ik denk elke dag wel aan jullie. En Karin wat ben ik blij met je blog. Het is confronterend, maar ook verhelderend en verdrietig. Ik leef met jullie mee. Geniet nog zoveel mogelijk van elkaar.
Sterkte en een dikke (virtuele) knuffel voor jullie allemaal.
Gitte
Dank je wel Gitte voor je woorden ❤️ En ook voor de blijheid met mijn blog 😊
Beste familie,
Kon je de tijd maar vastzetten, nog even elkaar extra vasthouden…
Helaas blijft het slechts bij die gedachte hangen.
Wat een moeilijke en confronterende tijd toch voor jullie allemaal.
Warm om te lezen dat jullie, gelukkig als familie samen, in deze situatie optrekken.
Ik denk aan jullie…. Sterkte!
Beste Karin-Yvette, Rob en kinderen,
Ik lees al die tijd al mee, weet niet altijd of het mijn plek is om te antwoorden.
Zo ontzettend bijzonder dat jullie iedereen die dat wil op afstand laten meedelen met jullie intensieve en emotionele periode, dank hiervoor.
Leef met jullie mee in alle momenten.
Heel veel sterkte de komende weken.
Koester de mooie momenten samen.
Patricia Nagtegaal, collega van Rob
Beste Patricia, je mag altijd reageren op wat ik schrijf. Het jullie meenemen in ons verhaal helpt ons bij de verwerking. Bovendien heeft het nu het effect dat Rob alles nog kan meelezen. En ons van commentaar kan voorzien over wie wie is. Ook jouw naam ken ik van zijn verhalen. Hij heeft je hoog zitten en waardeert je enorm. Dank voor je woorden ❤️
Dank je wel Martin ❤️
Beste Rob, Karin en kinderen,
Ik kan mij niet voorstellen in wat voor een emotionele achtbaan jullie moeten zitten. Ik weet ook niet goed welke woorden te gebruiken. Niets lijkt te passen. Ik wens jullie alle sterkte toe die jullie nodig hebben. Hopelijk wordt de pijn wel minder.
Dennis Swanink, Oud collega van Rob bij Geowetenschappen.
Alleen al het zeggen dat je geen woorden hebt Dennis is voldoende. Dat waarderen we erg. Jouw naam heb ik hier in huis ook best vaak horen vallen. Rob heeft altijd heel fijn met jou en Maurits gewerkt.