De vierde kuur is inmiddels een feit. Donderdag 19 juni, op de 30e verjaardag van onze jongste zoon, zaten we daarvoor in het ziekenhuis. Gelukkig weer in een kleinere kamer maar helaas toch weer een leerling verpleegkundige die het prikken nog niet onder de knie had. Wijzer geworden door een vorige keer heeft Rob direct na de 1e vergeefse poging om de ervaren verpleegkundige gevraagd.
So far so good….tot de nacht van vrijdag 20 juni op zaterdag 21 juni. Toen ineens kreeg hij heel erg veel pijn in zijn onderrug. Paracetamol hielp daar niet tegen. In de loop van de zaterdag werd het erger en de pijn straalde door naar bil en been. In geen enkele houding was het uit te houden. Uiteindelijk het ziekenhuis gebeld en toen werd er kortdurende oxcycodon voorgeschreven. Daarbij moest hij ook nog paracetamol blijven slikken. Het hielp maar matig. Een uurtje of 2 was het minder maar nooit helemaal weg. De kuur en de pijn eiste zijn tol. Veel meer dan bankhangen was het niet de afgelopen dagen. Sinds gisteren is er iets meer puf teruggekomen. Pijn is zeker niet weg maar de komende dagen gaat hij proberen of het met minder pijnstilling kan.
We hebben geen idee of de pijn komt door uitzaaiingen, door de chemo of een combinatie van de 2. Vooralsnog vond het ziekenhuis het blijkbaar geen reden om verder onderzoek te doen want de pijnstilling is gewoon direct voorgeschreven. Wil Rob dan zelf niet meer weten? Voor nu even niet.
Voor mij was deze week natuurlijk ook pittig. Mijn werk gaf afleiding. Over werk gesproken. Ik zie dat collega’s het ook lastig vinden om met mijn situatie om te gaan. Snap ik echt helemaal. Ik ben meest van de tijd blij dat ik mijn privésituatie gedeeld heb maar soms zou ik willen dat ik gewoon mijn mond had dichtgehouden. Het blijkt namelijk dat collega’s het moeilijk vinden mij te benaderen voor werk. Ze willen mij niet lastig vallen. Maar dat zou natuurlijk onzin zijn. Ik ben er om te werken. Als dat niet zou kunnen dan zou ik mij ziek melden. Soms zijn mijn collega’s meer bezig met mijn situatie dan ikzelf. En dat is waarom ik soms denk dat het misschien beter zou zijn geweest als niemand ervan had geweten. Dan zouden ze tenminste gewoon alleen maar Karin-Yvette zien in al haar directheid en sarcastische kijk op de wereld. En niet gelijk de vrouw die haar man binnenkort gaat verliezen………