De afgelopen weken waren nog een tandje erger dan het al was want ik heb een flinke griep achter de rug. Ik had al in geen jaren meer griep gehad maar nu was ik echt aan de beurt. Tsja en dan is het gemis nog even extra aanwezig. Uiteraard hebben mijn zoons gedaan wat ze konden.
Gelukkig is dat nu achter de rug en kan ik weer verder met uitzoeken wat ik moet met de rest van mijn leven. Daarnaast moet ik de financiële dingen ook nog afhandelen. Daar moet je onderhand ook voor doorgestudeerd hebben want elke instantie heeft zijn eigen regeltjes. Ik ben niet echt op mijn achterhoofd gevallen en ik ben best handig met computer maar mijn hemel het wordt je wel moeilijk gemaakt. En moet je eens proberen iemand te bellen…..niemand die opneemt of bereikbaar is. Zet dan niet in de aan mij gestuurde brief dat ik altijd met vragen mag bellen! Na dagen proberen word ik dan wel behoorlijk gefrustreerd en boos. En online de informatie vinden is niet mogelijk want dan moet je toch bellen. En terugbellen is ook heel erg moeilijk heb ik in de gaten.
Vanaf begin december was ik al bezig om een verklaring van erfrecht te krijgen van de notaris. Sinds van de week heb ik die eindelijk binnen. Kost je een rib uit je lijf maar zonder wordt het uitermate moeilijk om je zaken te regelen. En daarmee kan ik nu beginnen met het toesturen naar alle instanties van de door hun gevraagde documenten. Ik probeer alles zo veilig mogelijk te doen maar de instanties zijn nog steeds niet echt ingericht op beveiligde portals o.i.d. En ik hou mijn hart vast hoe ze de stukken bewaren. De recente hack bij Odido geeft nu niet echt vertrouwen dat het allemaal bij elke organisatie wel in orde is. Verre van dat denk ik.
Deze frustratie komt dan bovenop het feit dat ik nog steeds volledig in shock ben van het verlies van Rob. En het feit dat ik alleen ben overgebleven. De emoties zitten nog elke dag aan de oppervlakte en komen op elk willekeurig moment tot uiting. Een ieder die met mij praat kan zomaar geconfronteerd worden met mijn tranen. Jullie zijn gewaarschuwd!
Ik dacht dat die bureaucratie minder zou zijn geworden door de jaren heen. Toen Anja overleed was dat ook in veel gevallen niet goed geregeld. Zelfs bij een bank waar ze een ‘nabestaanden helpdesk’ hadden. Dan zou je toch denken dat die er verstand van hebben. Of dingen blijven sturen alsof iemand nog leeft… Jammer dat er nog steeds op veel fronten niks veranderd is en dat jij daar de dupe van bent. Je wilt hier helemaal niet mee bezig hoeven zijn. En toch doe je het allemaal. Je moet vaak wel, kunt het niet laten liggen, maar je doet het toch maar ‘even’ tussen alle ellende door. Je bent sterker dan je denkt.
Je moet voornamelijk heel veel geduld hebben. Ik ben nog steeds bezig met dingen afhandelen/regelen.
@Roberto,
Wat geweldig geschreven. Er valt geen woord aan toe te voegen. Treffend en ik hoop dat Karin-Yvette, de momenten van licht en blijdschap ook weer gaat zien.
Lieve Karin-Yvette,
Ik herken zo goed dat gevoel: al die praktische zaken die geregeld moeten worden, terwijl je hart eigenlijk nog vol zit met verdriet. Dat het afhandelen van de laatste inkomstenbelasting van Rob nu nog op je wacht, voelt vast als een extra zware last. Je mag best even stil staan bij hoe veel je al hebt gedragen, de laatste maanden, dat is niet niks.
Mijn tip?
Geef jezelf de tijd om eerst te realiseren wat je allemaal meemaakt in het nu. De toekomst komt vanzelf, en die mag wachten tot jij eraan toe bent. Innerlijke rust vinden is geen rechtlijnig proces, maar juist die kleine momenten van stilte helpen je om de volgende stap met meer vertrouwen te zetten.
Ik weet hoe het is om elke dag opnieuw geconfronteerd te worden met het gemis. Astrid is nu vier jaar weg, en toch voelt het soms alsof het gisteren was. Dat verdriet wordt niet minder, maar je leert er anders mee te leven. Je leert de feiten te dragen, en langzaam vind je nieuwe manieren om Rob in je hart te houden.
Voor mij was het ook een proces van kleine stapjes: pas nu begin ik voorzichtig naar de toekomst te kijken, en probeer ik die zo betekenisvol mogelijk in te vullen, met mijn kind, dat bijna 16 is en zo hard groeit.
Het is niet makkelijk, en ik wil je niet vertellen dat het snel beter wordt. Maar ik geloof wel dat je, op je eigen tempo, weer momenten van licht en blijdschap zult vinden. De zon zal weer schijnt voor je, Karin-Yvette, ook al voelt het nu misschien nog ver weg. En als je straks zover bent, zal je merken dat je de toekomst met open armen kunt omarmen, op jouw manier.
Ik wens je zoveel sterkte toe voor de komende tijd. Je bent niet alleen.
Met een warm hart, Roberto
Wat een mooie en fijne reactie weer van je Roberto. Het voelt fijn dat je de dingen herkent waar ik doorheen ga.En ook weet en bevestigd dat het allemaal absoluut niet makkelijk is. 😘