Volop tranen

Afgelopen week, met die hevige sneeuwval was verschrikkelijk. Wat een angst en paniek heeft dat bij mij veroorzaakt. Ik was zo bang dat er iets zou gaan lekken of dat het serre of veranda dak het niet zou houden. En dat ik dan met een heel open huis zou zitten in de vreselijke kou. Ik kon mijzelf ook niet tot bedaren brengen en niet eens meer rationeel nadenken.

Mijn tranen zitten ook nog steeds heel erg aan de oppervlakte. Je hoeft maar te vragen hoe het gaat of ze zijn er al. En dat wordt steeds erger. Ik voel mij zo vreselijk verloren. Rob was de buffer tussen mij en de buitenwereld. Dat betekende niet dat ik een hulpeloos vrouwtje was of ben. Ik ben heel goed in staat om dingen te regelen en op te pakken maar ik heb altijd even de tijd nodig om de dingen te overdenken. Rob gaf daarbij de zo broodnodig rust voor mij.

En al die onzekerheden voor de toekomst. Ben ik nu echt voor altijd alleen? Heb ik nooit meer iemand bij wie ik echt helemaal thuis kan zijn en mijzelf kan zijn? Ik wil het niet allemaal alleen hoeven doen en tegelijkertijd weet ik dat ik daarin geen keus heb.

Ik word ook zo moe van dat gehuil…gatverdamme…. Het moet eruit zei mijn teamleider vandaag nog tegen mij terwijl ik al huilend haar probeerde te vertellen hoe ik mij voelde. En eruit komen doet het…..ik kan het niet tegenhouden al zou ik dat wel graag willen.

Zaterdag gaan we een grafmonumentje uitzoeken en laten maken. Dat is dan het laatste wat we kunnen doen voor Rob. Dat zal ook wel weer een tranendal worden.

En ik weet dat hoe graag ik ook wil dat iemand dit voor mij oplost, dit laat verdwijnen. En hoe vaak ik ook zeg tegen Rob dat het zo wel genoeg is geweest, dat hij nu wel weer terug mag komen. Dat ik hier zelf doorheen moet en zelf moet zorgen dat ik vertrouwen krijg in mijzelf en ergens de wil vandaan moet halen om door te willen……ik weet alleen niet hoe.