En dan is het 2026…..

Ik heb Oud en Nieuw alleen doorgebracht. En het moment van middernacht was heftig en erg emotioneel. Al dagen voelde het extra zwaar omdat ik voor mijn gevoel Rob zou achterlaten in de tijd. Hij maakt 2026 niet mee. Het voelt als een stukje meer verlies.

Ik zag laatst een interview met Noraly Beyer. Zij heeft recentelijk ook haar partner verloren (Joost Prinsen). Ze zegt: “de dagen en nachten gaan hortend en stotend voorbij. De momenten dat ik niets doe zijn vreselijke momenten. Ik probeer dan ook dingen te doen zonder dat ik de rouw afschud want dat kan niet, dat is er gewoon. Ik had niet verwacht dat het zoveel pijn zou doen. Ook omdat zijn dood eraan zat te komen en dat ik dat wist”. En dit, zoals zij het omschrijft, ervaar ik ook!

Deze rouw is zo hevig en zo emotioneel en uitputtend. Ik heb dit nooit zo ervaren terwijl ik toch al vaker iemand uit mijn omgeving heb verloren. De 1^e keer dat ik met de dood in mijn nabijheid werd geconfronteerd was de dood van mijn moeder. Zij is in 1999 overleden aan kanker, die zij voor een tweede keer in haar leven had gekregen. Mijn vader is overleden in 2019. Daar heb ik geen traan om gelaten. Dat was alleen maar opluchting. En mijn oudste zus is in september 2025 overleden. Kort voor Rob dus. Ik had met haar geen contact meer en had eigenlijk al lang voor haar dood afscheid van haar genomen.

Wat mij ook zo verdrietig maakt dat ik degene kwijt ben die alles van mij wist. Die mijn ouders nog heeft gekend. Die wist hoe het in mijn ouderlijk huis eraan toe ging. Hoe de verhouding was met mijn vader. Hoe mijn moeder daaronder heeft geleden. De uitwerking daarvan op mij en mijn zussen. Hoe dat grotendeels ons leven heeft bepaald en eigenlijk nog steeds.
Rob heeft ook alles meegemaakt van mijn ziekte, lymfklierkanker en hoe dat ontdekt werd tijdens mijn 2^e zwangerschap. De weg van beter worden en het dealen met de restverschijnselen na herstel. Hoe we hier samen een weg in hadden gevonden om met die chronische vermoeidheid van mij om te gaan.

Verstandelijk weet ik dat ik alleen verder moet en dat ik dat ook heus moet kunnen. Er zijn zoveel mensen die alleen leven en dat heel erg prima doen. Maar ik heb nog steeds dat stemmetje in mijn hoofd die zegt…..ik wil het helemaal niet alleen doen. Ik heb er geen zin in, geen fut voor. Wat heeft het leven nog voor zin zonder Rob? En dat stemmetje moet ik toch echt zien kwijt te raken….

Wat ik ook zo mis is even een knuffel. Het hallo zeggen bij thuiskomst. Mijn verhaal kwijt kunnen aan degene die mij zo goed begreep. De hand die mijn hand even vast hield in bed als teken van nabijheid en affectie. Ik mis dit soort kleine dingetjes zo verschrikkelijk erg…….😢