Het gaat niet lekker met Rob. De vermoeidheid is allesoverheersend. Hij heeft via de huisarts een bloedonderzoek laten doen maar een bloedtransfusie was niet nodig. Wel heeft hij ijzertekort dus daarvoor heeft hij tabletten gekregen. Die natuurlijk weer bijwerkingen hebben zoals verstopping, waar je dan weer andere tabletten voor moet nemen die dan ook weer niet zo fijn zijn. En daarmee kom je dan in zo’n vicieuze cirkel waar je niet blij van wordt. Via de huisarts heeft hij ook pufjes gekregen tegen het hoesten. Die gelukkig een dusdanig effect hebben dat het hoesten nu te doen is. Hij moet en mag daarvan wel een hogere dosering nemen dan gebruikelijk is. Al met al betekent dit dat hij voornamelijk op de bank zit of in bed ligt. De enige huishoudelijk taak die hij stug blijft volhouden is het maken van ontbijt, lunch en avondeten (dat laatste voornamelijk voor mij) en tussendoor koffie maken voor ons beiden.
Hij heeft met de huisarts ook een fijn gesprek gehad over euthanasie. Dingen op papier gezet, zodat het in zijn dossier gezet kon worden. En de volgende stap gaan we begin oktober zetten (eerder konden we geen afspraak krijgen omdat het volgeboekt was 😕) ……een plekje uitzoeken op de natuur-begraafplaats. We krijgen dan een rondleiding en horen hoe de gang van zaken is. Ik denk erover om maar gelijk voor mijzelf ook te reserveren. Liggen we op termijn in ieder geval weer bij elkaar.
Het is eigenlijk niet hoe we gehoopt hadden dat de eerste weken na de laatste chemokuur zouden verlopen. We hadden verwacht dat Rob een betere conditie zou hebben en dat we nog even zouden kunnen doen alsof er niets mis was. Maar helaas voor ons beiden is het nu geestelijk heel erg schakelen. Ieder onze eigen gedachten weer op een rijtje krijgen. De veranderende dynamiek verwerken die we noodgedwongen in onze relatie moeten ondergaan.
En hoe ik ook uit alle macht probeer in het nu te leven, het lukt niet. Heb ik nooit gekund. En volgens allerlei goeroes en gestudeerde koppen schijnt dat niet gezond te zijn. Ik blijf piekeren over de dingen die komen gaan. Blijf mij voorstellingen maken van de toekomst. En die zijn alleen maar somber, donker en verdrietig. Want als de dingen blijven zoals ze nu zijn dan wil Rob niet veel langer door………
Dag Karin-Yvette,
Wat verdrietig, naar en.onbegrijpelijk dat jullie dit meemaken, na alle behandelingen tussen vrees en vertrouwen nu zonder hoop op beterschap. Goed dat je het onder woorden brengt waar je/jullie doorheen gaat/gaan. Zonder dat je het echt ‘van je af’ kunt schrijven.
Aandacht voor het nu en voor de toekomst vragen dwars door elkaar heen je aandacht;
of je het nu wilt of niet,
of het je nu uitkomt op precies dàt moment of niet.
Ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe je doorelkaar wordt geschud deze weken en maanden; jijzelf en je partner; en jullie hele gezin. Ieder op je eigen manier.
Ik wens jou, jullie, alle kracht en sterkte, veel saamhorigheid én vertrouwen in jezelf en elkaar, om ook deze periode naar zijn einde op je eigen unieke wijze door te maken en vorm te geven.
Groet
Crista
Hallo Christa, fijn om een bericht van je te ontvangen. Dank voor je ondersteunende woorden. ❤️
Lieve Karin,
Wat ontzettend stoer en dapper hoe je alles beschrijft… ik voel bijna precies mee met wat je nu doormaakt, vooral dat gevoel van onmacht. Wat mooi dat jullie samen deze momenten nog hebben – samen alvast kijken naar je plekje, de euthanasie bespreken en al die praktische dingen die erbij komen kijken.
Als het straks zover is, zal de tijd waarschijnlijk tekort schieten. Geloof me: alles wat je nu kunt doen, dóen. Laat anderen maar praten, het gaat nu om jullie. Als Rob al aangeeft dat het niet meer hoeft, dan gaat het vaak heel snel…
Pak alle momenten die je kunt pakken, hoe klein ze ook zijn. Ik wens je ontzettend veel sterkte en kracht voor de komende weken. En weet alsjeblieft dat je me altijd kunt bellen of berichten als je ergens over wilt praten of gewoon je hart wilt luchten.
Dikke knuffel,
Roberto
Hoi Roberto, wat fijn dat je meeleeft. Dat moet toch voor jou ook niet makkelijk zijn omdat het je doet terugdenken aan je eigen situatie. Je woorden doen goed. ❤️
Je moet nu wel bezig zijn met de toekomst. Nu kun je het nog met jullie beiden bedenken en erover praten. Straks kan dat helaas niet meer. Ik begrijp ook dat het erg confronterend is, voor zowel Rob als jou. Ik hoop dat er toch nog wat goede momenten zijn.
Sterkte!!
Dank je voor het meeleven en begrijpen. ❤️
Ik ben benieuwd welke gek met dit op z’n bordje wel in het nu kan blijven, want daar geloof ik ff niks van. Het is (wat mij betreft) logisch dat je over de toekomst nadenkt. Het is nogal niet wat en er gaat zoveel veranderen, zo ingrijpend. Overigens wel fijn dat Rob een goed gesprek heeft gehad bij de huisarts.
En goeie over dat je eventueel jouw plekje ook vast wilt reserveren bij de begraafplaats. Niet het leukste om over na te moeten denken, maar wel fijn dat je dan in de wetenschap bent dat je niet ooit ergens anders komt te liggen. Mooi trouwens een natuurbegraafplaats. Is voor mijzelf ook een optie.
Het uitzoeken van een plekje is iets wat je eigenlijk moet doen voordat er sprake is dat je het binnen afzienbare tijd gaat bewonen. Maar ja, het zijn nu eenmaal dingen die je maar uitstelt. Ben benieuwd waar we uit kunnen kiezen. Je zal het ongetwijfeld gaan lezen..😉
Hoi Rob/ Karin,
Ik heb in 2012 even samengewerkt met Rob toen ik daar problemmanager was. Was maar 4 maanden overigens vanwege reorganisatie etc maar ok. Heftig om dit te horen en wil meegeven dat er altijd hoop is ook al lijken alle opties van tafel. Ik weet niet of jullie gelovig zijn maar ikzelf heb meerdere mensen van dichtbij zien genezen van ongenezelijke kanker. Graag wil ik onderstaande link delen en kijk maar wat je ermee doet maar ik vind dat ik het open minst moet delen!
https://www.therevivalfellowship.com/real-stories
Er is meer dan de meeste weten en mocht je meer info willen, laat het weten! In ieder geval heel veel sterkte en koester zowieso van de tijd die je wel hebt samen!
Dank je Evert voor het delen van de link. We staan er wat anders in dan jij maar dat is niet erg. We waarderen in ieder geval de genomen moeite. ❤️