Vorige week heeft Rob zijn laatste chemokuur gehad. Deze serie van 6 kuren waren de enige palliatieve chemokuren die gegeven worden bij deze ongeneeslijke prostaatkanker. Wat hierna komt? Geen idee. Eerst maar even de scan afwachten. Deze wordt 14 augustus gemaakt en 18 augustus krijgen we daar de uitslag van. Dan weten we hoe we ervoor staan. En naar aanleiding daarvan kunnen ze heel misschien nog zoeken naar experimentele medicijnen. Rob zijn conditie is nu matig. Hij hoest sinds ruim 2 weken ook veel en de codeïne die hij daarvoor heeft helpt minimaal.
We zijn de afgelopen tijd ook aan het denken geweest over een rouwkaart. En over de begrafenis. Een rouwkaart vind ik nog niet zo makkelijk. Wat moet je daar nou als afbeelding opzetten? Geen foto van Rob want dat vinden we allebei vreselijk. Maar ja wat dan…. En dan de tekst. Bij ons past zeker geen zinnetje als….ons geliefde vader en man etc. etc. Het zal meer iets in de trant zijn van …game over. Ook daar zijn we nog niet uit. Daarbij kwam ook de vraag naar boven aan wie gaan we eigenlijk een kaart sturen? Want wij zijn heel erg op onszelf. We hebben nooit bezoek, gaan nooit op bezoek. Kortom we hebben geen sociaal leven. Dus ook geen sportclub of ander soortige clubs. We hebben elkaar, onze 2 kinderen met hun partners en ik heb een zus en zwager. Dat is het. En omdat we de begrafenis in besloten kring willen houden is kaarten sturen niet echt noodzakelijk. Degene die belangrijk zijn om het aan te laten weten zijn echt op 1 hand te tellen (buiten onze eigen kring om).
Is er iemand al geschokt na het lezen van dit alles? Zeker niet zijn want ik ben er van overtuigd dat er meer zo leven zoals wij en zo niet ….wij voelen ons daar al jaren heel goed bij. Zijn niet excentriek, sociaal onhandig of hebben labeltje van wat dan ook geplakt gekregen. En door dit te zeggen zit ik onszelf ongemerkt alweer te verdedigen terwijl dat dus helemaal niet nodig is. Vind ervan wat je wil….We don’t give a sh*t 😉😊
Een kaart gaat er wel komen maar dan wel eentje die bij ons past en waar wij en onze kinderen ons goed bij voelen. Begrafenis wordt ook geheel in onze stijl en dus besloten. Er zullen van te voren ook geen condoleance mogelijkheden komen. Een ieder die mij een beetje kent zal mij zeker niet in zo’n ruimte zien staan om allemaal, voor mij onbekende collega’s/relaties van Rob, een handje te schudden. Brrrr….ik moet er niet aan denken. Soms komt ook de gedachte in mij naar boven om zijn overlijden even stil te houden en pas te vertellen als het allemaal achter de rug is. Maar ja, ik snap ook wel dat dat geen optie is.
Laat ik deze blog afsluiten met de hoop dat hij er nog een poos zal zijn in een acceptabele conditie….
Rouwkaart, Begrafenis,
Mooi dat jullie dit nog samen kunnen doen en ook met een knipoog.
De begrafenis is van jullie en niet van de buitenwereld, doet wat voor jullie goed voel en helaas Commentaar krijg je toch.
Ik kan me nog herinneren dat wij met zijn drietjes de crematie van Astrid geregeld hadden en dat een last van mij afging toen we dit ook met de begrafenis ondernemer doornamen. Hij gaaf ons ook een compliment dat we dit als gezin het hadden voorbereid en dat hij dat nog nooit had mee gemaakt. Op de kaar had Astrid een boom uitgezocht met verschillende kleuren. Dat staat nu ook symbool bij haar graf.
Doe wat voor jullie gezin goed voelt en wat de andere denken….. Volgens mij zal Rob dit ook beamen.
Nogmaals veel sterkte voor de komende tijd.
Dank voor je bericht Roberto en mooi om te lezen hoe het bij jou is gegaan.
Nee niet geschokt. Het past bij jullie (Rob) en ‘game over’ tja, hoe moet je het anders noemen? Vooral doen waar jullie je goed bij voelen. Je weet toch wel dat er aan jullie gedacht wordt. Ik stel je blog heel erg op prijs en denk aan jullie. Dus lekker je eigen zin doen, dat is belangrijk! Knufff
Hoi Gitte, fijn dat je de blog leest en meeleeft. En helemaal fijn dat je ook een berichtje achterlaat. Dat doet ons goed! We gaan zeker onze eigen zin doen en blijven zo dicht mogelijk bij onszelf. ❤️
Het eerste wat ik denk: als jullie het stil willen houden in eerste instantie, lekker doen. Het is aan jullie. En vinden mensen daar wat van, lekker laten gaan. Nou sta ik in dit soort dingen vaak hetzelfde als jij, dus ik behoor niet tot degenen waar je het over hebt. Ondanks dat het over de dood gaat en een rouwkaart, moest ik toch ietwat grinniken over ‘game over’ (ook al gaat het over iets wat natuurlijk totaal niet leuk is, maar ik hekel ook die stomme standaard kaarten met duffe teksten). En inderdaad… die condoleances… eeeeks! Ik zit er zelf aan te denken helemaal geen uitvaart te doen. Ik heb geen kinderen, weinig familie en de meesten om mij heen zijn ouder, dus die zijn er tegen die tijd waarschijnlijk niet meer, dat scheelt. Een familielid van mij is al heel wat jaren overleden en was ook wars van dit soort standaard dingen. Zij heeft niks gedaan qua uitvaart, maar iedereen gezegd (ze wist van tevoren dat ze ging overlijden) dat ze wilde dat ze naar haar favoriete strandtent zouden gaan (ze woonde vlakbij zee) en daar herinneringen ophalen met een borrel en dan op haar zouden proosten. De strandtent had ze de opdracht al gegeven en haar favoriete muziek is daar gespeeld die middag. Dat vind ik tot op de dag van vandaag zo’n tof idee!
Ik duim heel hard met jullie mee dat dit alles voorlopig nog niet nodig is, maar wel heel goed om dit soort onderwerpen nu al te bespreken.
Dat jij moest grinniken over ‘game over’ bewijst eens te meer weer eens dat we dezelfde humor hebben en op dezelfde gedachtenlijn zitten. Zo fijn! Want ook Rob en ik hebben erom zitten grinniken 😊 En als we iets in deze trant kunnen bedenken dan komt dat ook zeker op de kaart te staan. En voor wat betreft de uitvaart het zal bij ons gaan passen dat is het enige wat we nu weten. Wel ook mooi te lezen hoe een familielid van jou dat gedaan heeft. Sterkt ons ook weer even in het feit dat we niet binnen de verwachte lijntjes hoeven te kleuren 😉
Gelukkig maar, want ik twijfelde even een seconde om het te schrijven over dat grinniken, maar ik dacht, volgens mij snappen ze het wel. Ja, dat is het enige dat belangrijk is, dat het op jullie manier gaat en niet volgens ‘de norm’.
Ik weet niets te zeggen. Het is verschrikkelijk om dit mee te maken.
Heel veel sterkte toegewenst. Ik blijf duimen.
Ook niets zeggen is goed hoor. Weten dat je aan ons denkt is genoeg. ❤️