Stress, angst, paniek

We zijn alweer bijna toe aan de één na laatste chemokuur. Donderdag 10 juli gaan we weer naar het ziekenhuis. De pijn van Rob is uiteindelijk weggetrokken en hij is weer zonder pijnstillers. Nu maar hopen dat het niet meer terugkeert. Ik heb een kleine angst dat dat wel gebeurd zodra hij weer een kuur heeft gekregen en dat het dus een bijwerking betreft. We gaan het afwachten.

Elke chemokuur gaat er één van onze zoons mee. Dit omdat ik al heel lang geen auto meer heb gereden. Ik heb wel een geldig rijbewijs maar voordat ik weer veilig de weg op kan zal ik toch weer even een lesje moeten nemen. Daarvoor moet ik alle moed verzamelen om er aan te beginnen. Ik ben nooit een held geweest met rijden. Dus vandaar dat onze zoons bij toerbeurt ons naar het ziekenhuis brengen en bij de kuur aanwezig zijn. Het is voor hun een vanzelfsprekendheid dat ze dit doen. Het is zeker niet makkelijk voor ze. Maar ik vind het enorm fijn om dit samen met hun te kunnen doen. Sowieso kunnen we voor alles een beroep op hun doen.

De afgelopen weken denk ik er vaak weer aan hoe bizar de tijd is dat dit allemaal gebeurd. Precies 30 jaar geleden in dezelfde periode werd ik ziek terwijl ik zwanger was (ziekte van Hodgkin). Na 8 maanden zwangerschap kwam op 19 juni onze jongste zoon gedwongen ter wereld en een paar dagen later kreeg ik mijn  1^e chemokuur. En dezelfde zoon zat op zijn 30^e verjaardag met ons in het ziekenhuis voor de chemokuur van zijn vader. Zijn verjaardag was altijd al wat beladen voor mij maar daar is nu nog een schepje bovenop gekomen. Gelukkig heeft hij daar zelf geen last van, zo vertelde hij mij. Het zit meer in mijn hoofd.

Wat ik ook nog bedacht is dat mijn leven op dit moment alleen maar uit onzekerheid bestaat. En voor iemand zoals ik die graag grip op de dingen wil hebben, die het liefst alles goed wil plannen, is dat heel erg moeilijk. En als ik zeg alleen maar onzekerheid dan bedoel ik niet alleen mijn privéleven waarin heel veel gaat veranderen en aan het veranderen is maar ook in mijn werk spelen er dingen die veranderingen gaan veroorzaken. Tot overmaat van ramp kwamen de buren, waar we al 38 jaar naast wonen, ook nog vertellen dat ze gaan verhuizen. We lopen de deur absoluut niet plat bij elkaar. Sterker nog, er gaan weken voorbij dat we elkaar niet zien maar het contact is goed. Dus op alle fronten verandering. En als ik ergens heel slecht tegen kan is het verandering. Mijn emoties gaan de laatste dagen weer alle kanten op….stress, angst, paniek. En daarbij dan ook nog slecht slapen………

Al met al moet ik maar weer meer gaan proberen de uitspraak van ene Vivian Greene, die ik ook bovenaan mijn website heb gezet, te gaan naleven: “Life is not about waiting for the storm to pass. It’s about learning to dance in the rain.”

Ik sluit af met een hele grote diepe zucht…………………….