De derde chemo viel wat zwaarder dan de 1e twee. Het begon eigenlijk al toen we in het ziekenhuis naar een grote zaal werden gebracht. De vorige twee keren zaten we op een zaaltje met 4 ligstoelen waarop je moet zitten/liggen voor de kuur. Nu was het een grote zaal met zo’n 15 stoelen en een balie voor de verpleegkundigen met schermen. De verpleegkundigen bedienden ieder een aantal stoelen met patiënten en tussendoor hadden ze ook nog telefoondienst. Dit alles gaf een kakofonie aan geluid. Niet zo heel fijn als je prikkelgevoelig bent zoals ik. Rob kan daar gelukkig wat beter tegen.
Nadat we een plaats toegewezen hadden gekregen kwam de mededeling dat er een bloedwaarde niet goed was. Rob moet 2 dagen voor een kuur altijd bloed laten prikken. De granulocyten zaten op een waarde van 0.74. Deze moet boven de 1 zitten. Bij zo’n lage waarde kan de kuur niet doorgaan omdat het infectiegevaar te groot is. Maar deze waardes kunnen blijkbaar met de dag verschillen en dus werd er opnieuw bloed geprikt. Dat betekende wachten op de uitslag en spanning of het wel door kon gaan. Op dat moment kwam ineens in alle hevigheid mijn eigen ervaring met chemokuren naar boven. Mij was het tot 2x toe overkomen dat een kuur niet door kon gaan vanwege te lage waardes. Gelukkig kwam een klein half uurtje later het verlossende bericht dat de waarde nu 1.67 was en de kuur kon doorgaan.
Drie uur later was het achter de rug en konden we weer naar huis. Allebei total loss, Rob van de kuur en ik van de overdaad aan prikkels en herinneringen. Ik heb de afgelopen dagen ook maar gezellig mee gedaan met het middagdutje van Rob. De bijwerkingen van de kuur zijn gelijk aan die van de vorige kuren maar omdat Rob elke keer iets van energie inlevert en dat niet meer terugkrijgt merk je dat het iedere keer wat zwaarder is.