Op woensdag 9 april hebben we te horen gekregen dat Rob niet lang meer te leven heeft. Het is nu zondag en het voelt alsof ik weken verder ben terwijl het dus maar een paar dagen zijn. Heftige dagen vol emotie en angst. Hoe moeten we verder? Wat staat ons te wachten? Rob heeft gekozen voor chemokuren om het onvermijdelijke nog wat uit te stellen.
Daarnaast is hij bezig met mij. Hoe gaat het leven er voor mij uitzien als hij er niet meer is? Financieel en praktisch. We zijn een twee eenheid waarbij ik in het dagelijkse leven heel erg op hem leun omdat ik kamp met chronische vermoeidheid. Doordat ik werk, doet hij een groot deel van het huishouden. Deze taakverdeling is eigenlijk nu al veranderd. Ik merk dat hij al minder functioneert. Hij is steeds al erg moe. En heeft regelmatig last van felle pijnsteken.
Ik voel mij in deze dagen ook egoïstisch omdat ik bezig ben met mijzelf. Hoe ga ik dat straks allemaal in mijn eentje kunnen? Daarover nadenken terwijl hij ziek is voelt raar. Het gaat om hem. Hij gaat ook zoveel onzekerheid tegemoet. Gelukkig kunnen we ook nu overal over praten. En dat doen we dan ook. Van euthanasie tot hoe ik de rijstkoker moet gebruiken. Ook onze zoons en hun partners hebben het er erg moeilijk mee. Ze steunen ons zoveel mogelijk en niets is te gek voor ze. Dat is voor Rob en mij een hele geruststelling.
Overdag kom ik de uren redelijk door. Maar in de avond en nacht kan ineens de paniek toeslaan en is de toekomst zwart gekleurd voor mij. Dan ben ik heel emotioneel en zou ik het liefst heel hard wegrennen en mij verstoppen en pas weer tevoorschijn komen als alles weer is zoals het was. Maar niets wordt ooit meer hetzelfde……..