Ik mis het verschrikkelijk dat ik niet meer iemands 1e persoon ben. Dat ik niemand meer heb bij wie ik echt 24 uur per dag kan aankloppen en die dan ook alles uit zijn handen laat vallen om er te zijn voor mij. Die mij als zijn 1e prioriteit heeft.
Natuurlijk heb ik lieve mensen om mij heen. Zoons, schoondochter, schoonzoon, zus, zwager en vrienden. Aan wie ik ook van alles kan vragen en die van alles voor mij doen. Maar dat is niet hetzelfde. Die moeten de aandacht voor mij uiteraard inpassen in hun eigen privéleven. En dat is volkomen logisch en zou ik ook niet anders willen zien! Maar dat maakt dat ik het dus enorm mis niet meer iemand te hebben waar ik de 1e persoon voor ben.
Want hoe lief iedereen ook is…ik ben bijvoorbeeld wel alleen met mijn angst voor onweer. En man, man, man wat hebben we twee fikse onweersbuien gehad de afgelopen weken. Ik kan niet meer tegen Rob aankruipen en de geruststellende hand op mijn rug voelen en wachten tot het onweer over is. Ik kon bij Rob ook altijd alles kwijt, mijn (gekke) gedachtes en ideeën. Hoefde zelden te wachten op reactie als ik hem appte.
Nu moet niet iedereen denken dat onze relatie altijd heel leuk en vredig was. We konden elkaar ook regelmatig wel schieten. Rob was vaak enorm rechtlijnig en koppig. En ik haalde het bloed ook onder Rob zijn nagels vandaan omdat ik ook een sterk eigen willetje heb en een control freak ben 😇. Maar zelfs op die momenten waren we elkaars 1e prioriteit.
Waar ik ook mee worstel is het feit dat ik het lastig vind om alleen het weekend door te komen maar tegelijkertijd geen behoefte heb aan bezoek van vrienden. Al geruime tijd komen op zaterdag mijn zoon en schoondochter in de middag en blijven eten. Zij maken dan ook het eten klaar. Maar op het moment dat ik dit zit te schrijven zijn ze een weekje met vakantie. Dus komen ze niet. En dat is best even doorbijten voor mij want dan wordt het weekend niet onderbroken en voelt het extra lang. Tegelijkertijd is dat ook wel weer goed dat ik dit ook ervaar. Ik had ervoor kunnen kiezen om af te spreken met een iemand maar gek genoeg had ik daar dan weer geen zin in en geen energie voor. Energie is de laatste tijd toch een ding voor mij. Altijd al natuurlijk maar omdat het zo hectisch is op mijn werk en door mijn nieuwe werkzaamheden kost dat extra energie.
Dat is dus ook een vreemde tegenstrijdigheid….mijn grote behoefte alleen te zijn maar tegelijkertijd het moeilijk te vinden alleen te leven. Ik vond het altijd al lastig om met iemand af te spreken want als het afspreekmoment dan dichterbij kwam dan had ik vaak de behoefte om toch gewoon alleen te zijn. Soms zei ik dan af, vaak liet ik het wel doorgaan en was het ook fijn.
Ik kwam van de week het oudere echtpaar tegen (zie onderstaande foto) die Rob en ik altijd als voorbeeld namen voor onze oude dag. Zo zagen wij onszelf ook lopen over een aantal jaar. Samen boodschappen doen en onderweg kibbelend over van alles. Want dat hoorde wij dit echtpaar ook doen en daarom zagen wij onszelf daar ook sterk in. Ik moest wel even enorm slikken toen ik ze zag.
Nog altijd is de gedachte heel erg sterk dat het voor mij allemaal niet meer hoeft zo in mijn eentje……………
Mooi omschreven, hetgeen je mee zit. Het alleen willen zijn, maar ook niet zo alleen dat Rob er niet meer is. Het is denk ik iets bijzonders dat je blijkbaar zo met elkaar vergroeid bent dat je alleen kunt zijn samen met iemand. Of hoe moet ik dat uitleggen… dat het je dus niet uitmaakte dat je dat alleen gevoel niet had met hem. Dat het met hem niet nodig was om te denken… laat me met rust, ik wil alleen zijn. Dat maakt het tegelijkertijd zo wrang.
Hoi Karin-Yvette,
Ik denk dat Gitte het juist omschrijft. Je doet het eigenlijk heel goed. Voor mij ben je niet anders dan zoals ik je al jaren ken. Ik begrijp dat alleen gevoel wel. Als je altijd alles samen doet, lief, leed en boosheid en je bent zo lang bij elkaar dan is dat logisch. Dan ben je een groot deel van jezelf kwijt. Samen zijn jullie meer dan de enkele persoon. Weet dat dit veel stellen niet gegeven is. Dat zijn gewoon 2 mensen die in een huis wonen en soms wat samen hebben, maar vaak ook niet.
Het is bijzonder wat jullie hadden en daarom mis je het zo, doet het zeer. Je hebt een grote wond, die langzaam zal helen. Soms doet het pijn, het zal gaan jeuken maar het lidteken zal er altijd zijn. Maakt jou een nog mooier mens.
Wat een mooie gedachte 1e persoon. De warmte en schouder die er altijd voor je is. En zo herkenbaar om alleen te willen zijn, maar toch ook weer niet. Zoeken, zoeken, zoeken, naar je draai. Je vindt die draai wel. Je doet het heel goed volgens mij. En gemakkelijk zal het niet zijn. Knufff sterke dame!