Lieve Rob,
Vandaag, 29 mei, had je 65 jaar moeten worden. Ik kan nog steeds niet bevatten dat je er niet meer bent. Ik leef al meer dan een half jaar zonder jou en wat mis ik je. En wat moet ik mijzelf opnieuw uitvinden en helemaal opnieuw leren te leven. Echt leven doe ik trouwens niet….het is meer overleven.
Na een dag op kantoor thuiskomen en dan niet al mijn belevenissen en frustraties bij je kwijt kunnen. Het is al vaak voorgekomen dat ik thuiskom en eerst even een potje moet huilen omdat de leegte dan zo voelbaar is. Ik kan je niet meer vertellen over de nieuwe collega’s in mijn team, want er zijn aardig wat nieuwe bijgekomen. Je niet meer vertellen over de nieuwe werkzaamheden die ik nu doe voor HR en mijn ervaringen tot nu toe. Niet even met je sparren over werk gerelateerde ICT dingen. Ik ben nu ineens afhankelijk van de ICT ondersteuning op het werk….man wat een frustratie. Gelukkig hebben we nog zoons met ICT kennis waar ik nog wel terecht kan als mijn frustratie door het dak gaat…😥 Ik mis het jou niet meer in de eindeloze online meetings te horen als je thuis aan het werk was. Ik mis de verhalen over jouw collega’s.
Ik vind het gek dat ik nieuwe buren heb en dat ze jou nooit hebben leren kennen. Dat ik je niet kan vertellen dat ze ook katten hebben en hoe onze katten heel nieuwsgierig zijn naar de buren en de katten. Capi en Tinie zitten dagelijks in de tuin gebiologeerd en ongegeneerd naar binnen te gluren bij de buren. Soms zou ik willen dat ze een cameraatje om hun nek hadden zodat ik kon zien waar ze naar zitten te kijken. 😎
En dan is er nog het feit dat ik echt alle huishoudelijke klusjes nu zelf moet doen. Je nam mij veel uit handen omdat ik naast mijn werk daar weinig energie meer voor over had. Je wilde dat ik de weinige energie dan in leuke dingen zou stoppen. Ja en dat mis ik nu natuurlijk ook enorm.
Jij als geen ander wist precies wat ik bedoelde als ik een gevoel probeerde uit te leggen. We begrepen elkaar al met een half woord. Doordat we altijd alles bespraken kenden we elkaar zo goed. Niemand zal mij ooit meer zo goed kennen als jij.
Tinie was ‘jouw’ kat. Ze was helemaal op jou gericht. Lag altijd bij jou op schoot en tegen jou aan in bed. Die heeft een paar weken moeten zoeken wat haar plekje nu was. Uiteindelijk heeft ze bedacht dat ik ook zo gek niet ben. Dus nu zit ik met 2 katten op schoot voor de tv en in bed liggen ze ieder aan een kant dicht tegen mij aan of ze komen onder het dekbed erbij liggen.
Toen je net was overleden heb ik nog wel eens gezocht of je een briefje voor mij had achtergelaten o.i.d. maar helaas zo zat je dan weer niet in elkaar. Ik hoop nog steeds op het teken dat we hebben afgesproken voordat je dood ging. We spraken over de dood en geloofden allebei niet dat er nog wat was of dat je een teken zou kunnen sturen. Maar in het geval dat het wel zo zou kunnen zijn dan moest het wel een teken zijn die niet ook als toevallig gezien kon worden. Ik heb toen gezegd dat je moet zorgen dat er een kitten in de kleur van onze overleden kat Sammy voor de deur moet verschijnen. Dan pas zou ik geloven dat het van jou zou afkomen. Dus Rob…..ik wacht nog steeds…..
Ik mis zelfs het bekvechten. Want we konden aardig tegen elkaar tekeer gaan. We waren namelijk beiden behoorlijk eigenwijs. Voornamelijk tijdens klussen in huis kon het goed botsen.
Lieve Rob, ik kan nog veel meer aan je schrijven maar ik bewaar het wel voor misschien een volgende keer. Weet je nog dat we ook brieven aan elkaar schreven toen we net verkering hadden? Ik was 15 en jij 19 jaar. Ik heb ze nog. Eén van de redenen dat we elkaar zo goed kenden. Toen was het brieven schrijven de manier om onze gevoelens onder woorden te brengen en de moeilijk dingen aan elkaar te laten weten. Schrijven doe ik je nu weer….ik hoop ergens dat je het kunt lezen.
XXX
Hallo Karin-Yvette,
Ik hoop dat Rob het nog kan lezen. Ik hoop ook dat het schrijven aan Rob jou nog het gevoel geeft dat je met Rob verbonden bent. Ik denk dat dit nooit zal veranderen. Alleen zal Rob niet meer direct kunnen reageren. Wellicht in andere kleine dingen zoals zijn kat die nu tegen je aan komt liggen.
Ik gun jou dat je door het schrijven van je gevoelens toch weer wat kracht krijgt om door te gaan. Ik denk dat anderen hier steun uit krijgen en jou wat steun terug kunnen geven. Het is jouw eigen bijzondere manier van leven, je sociale leven. Dat gaat door op een iets andere manier, voorlopig al ruim een half jaar.
Knuffel voor jou
Dank je wel voor je lieve woorden Jan Koert 😘
Dank je wel voor het delen van je gevoelens Karin-Yvette, ik leef met je mee.
Als je na het werk, voordat je naar huis gaat, even langs wilt komen, voel je altijd welkom.
Grote digitale knuffel voor jou ♥ (Ik probeerde met de sneltoets een rood hartje te maken (die foefjes ken jij natuurlijk wel), maar dit is het geworden.. en eigenlijk vind ik het ook wel passend na het lezen van jouw verhaal, dus ik laat het staan.)
Dank je wel voor je lieve reactie Wilma. ❤️
Gefeĺiciteerď Ŕob in de hemel en Kaatje 🥳💋
Deze dagen zijn inderdaad heel bijzonder om even bij stil te staan, hoe pijnlijk ze soms ook kunnen zijn.
Ik weet precies wat je doormaakt en ik kan me daar heel goed in verplaatsen.
Ook ik herken het gemis van die kleine bekvechtmomenten. Zelfs na vier jaar beleef ik die herinneringen nog steeds opnieuw. Het hoort op een bepaalde manier bij je nieuwe leven, en ergens is dat ook mooi, omdat het laat zien hoeveel iemand voor je betekend heeft.
Na het lezen van je column moest ik steeds terugdenken aan de mooie momenten met Astrid. Daar wil ik je ook voor bedanken. En natuurlijk wil ik je laten weten dat ik je steun.
Blijf die herinneringen koesteren, want juist die momenten zijn ontzettend waardevol en bijzonder.
Dank je wel Roberto. Het doet mij goed je steun. 😘
Sterkte lieverd ❤️
Dank je wel. Lief dat je reageert. Geeft ook meteen een nostalgisch gevoel. 😘
Misschien leert Anja aan Rob wel alle handigheden van “op een wolkje zitten”. 😉😘
Dat zou toch wat zijn hihihi…
Weer zo’n klote moment. Niet dat het per se op dit soort dagen moet zijn, maar het geeft wel vaak een beetje extra. Maar wat heb je me een mooi inkijkje gegeven over Rob en hoe jullie het samen allemaal beleefden. En helaas hoe jij dat nu in je eentje allemaal ervaart. En ik moest een beetje grinniken na ‘Uiteindelijk heeft ze bedacht dat ik ook zo gek niet ben.’ Ergens op zijn wolkje zit Rob te kijken hoe jij het allemaal doet. Nee, ik ben geen spiriwiri (of zoiets), maar ik moet geloven dat degenen die er niet meer zijn vanaf hun wolkje stiekem even meekijken. Anders is het niet te verkroppen.